Op weg naar Moskou

Wij hebben gisteren ons horloge 1 uur vooruitgezet! In feite net als in Riga 1 uur inhalen!!!! In Nederland is het 2 uur vroeger! Wij moeten wennen aan de tweebaanswegen met de verschillende snelheden , de erbarmelijke kwaliteit van het wegdek, de wegwerkzaamheden , het rijgedrag van de weggebruikers en de regels van de politiecontroles. Wordt een naambord van een dorp of stad in het wit met zwarte letters weergegeven, dan zal je ogenblikkelijk maximaal 60 km moeten gaan rijden. Ontmoet je een spoorwegovergang: verplicht stoppen en stapvoets de rails over, wil je niet uit elkaar rammelen….Staat de naam van het dorp wit op een blauw veld, hoef je niet terug naar 60km. Wij helpen elkaar om de verschillende gebruiken ons eigen te maken. Echt wennen! Wij rijden met recht met zijn tweeën deze vakantie. Als een van de laatsten arriveren wij op onze bestemming: een gemeentelijk recreatiegebied voor de jeugd en het hele gezin. Politieagenten functioneren als bewakers om overlast door de jongeren te voorkomen. Een enthousiaste man, die onze wagen bewondert, geeft een speldje van zijn stad aan Carla als presentje: een Russisch gebaar. Je spaart deze van alle steden, die je bezoekt en speldt ze tezamen op een kussen als herinnering. Wij doen een snelle hap. Een overvol programma wacht ons. Wij hebben ons eten ternauwernood op als de burgemeester reeds arriveert, om ons allen te verwelkomen. Hij verhaalt, waardoor wij een aardig beeld van de stad krijgen voorgeschoteld. Als gebaar krijgt de groep een mooi fotoboek van de gemeente met Russische en Engelse ondertiteling, ter illustratie van zijn woorden. Wij mogen hem vragen stellen. Boeiend en leerzaam. Wij moeten ons beeld van Rusland bijstellen. Onze eerste kennismaking is zo heel anders als verwacht…..De volgende gasten melden zich: 5 scholieren uit het middelbaar onderwijs, die als extra vak Engels en Duits hebben en graag met ons hun Duits en Engels willen praktiseren, daar zij niet met hun ouders in Europa op vakantie gaan en hierdoor . De vijf verdelen zich over de groep, waardoor de conversatie beter op gang komt. Echt interessant! Onze gesprekspartner Natascha is 16 en zit op het gymnasium. Een schuchter meisje, die haar moeder (kinderarts)reeds 2 jaar geleden door kanker heeft verloren, een broer heeft, die 8 jaar ouder is, wat kennelijk vaker binnen Russische gezinnen op deze wijze wordt gepland en een vader, die werkzaam is als rechter. Zij wil heel graag in Moskou aan de Universiteit chemie studeren en hoopt het toelatingsexamen te passeren, omdat deze universiteit het hoogst in Rusland staat aangeschreven. Ben je hier afgestudeerd, dan is je toekomst verzekerd en ligt de wereld voor je open…. Engels en Duits als extra vakken scheppen extra kansen! Haar vriendin (16 jaar) schuift bij haar aan en is veel vrijer: haar vader heeft het gezin verlaten, haar moeder werkt in de fabriek, zij heeft een zusje van 6 en zij zingt in een bandje. Beiden Skypen om hun spreekvaardigheid te vergroten . De een met een Italiaanse jongen, die Russisch wil leren. De ander met een Amerikaan, waardoor zij een heus Amerikaanse accent heeft. Studeren voor psychiater in de VS heeft zij als doel voor ogen. Zij vertellen over hun dromen en wensen en zijn benieuwd naar onze beroepen en de gezinssamenstelling van een ieder. Een leerzame avond! Vermoeid tollen wij in ons bed!