Oceaan- Vitoria

Quenten ons jongste kleinkind en jongste kleinzoon is vandaag – woensdag-- 5 jaar! Wie weet hebben wij vandaag bereik en kunnen wij hem feliciteren. De 6e en laatste etappe van de oversteek van de Atlantische Oceaan wordt door Jan gemarkeerd!
Een van de nieuwe bemanningsleden moet onder toezicht bankjes op het tussendek kobaltblauw verven. Beiden grijnzen en steken hun duim op als wij over het dek marcheren. Lopend op het bovendek valt ons oog op vage contouren aan stuurboord. Zijn het wolken? Is er land in zicht? Of is het een fata morgana? Willen we land zien wat er niet is? We houden het in de smiezen. We vragen het aan Jean Paul, die bij de reling met een verrekijker de einder afspeurt. Hij is opgetogen: LAND IN ZICHT! Hij en vier andere medepassagiers zijn de zee eerlijk gezegd een beetje beu. Niets te doen! Niets te zien! Zij vervelen zich regelmatig! Jan en Carla zijn een uitzondering. Zij hebben plenty te doen en weten zichzelf goed te vermaken. Ze komen zelfs tijd te kort! Zo zie je, hoe mensen verschillen. De vage contouren lijken een kustlijn te gaan vormen. Zien we een heuvelachtig landschap? Zijn er bergen? Beetje bij beetje komt de kust meer in beeld. Groen en onherbergzaam. Uitstekende rotsen. Een grillig landschap. Verrassend! Een vissersboot. Twee prauwen. We bereiken de bewoonde wereld na een week op zee! Schepen liggen op de rede. Wij sluiten ons aan. Het is 10.30 uur. De vlaggen worden gehesen. De bekende rode vlag van gevaarlijke stoffen. Nu komt er een gele vlag bij, wat staat voor < in quarantaine>. Wij komen uit een ander werelddeel met andere ziekten. Nieuw voor ons is een zwarte vlag met een witte ster, wat vertegenwoordigt. De Grimaldi vlag is als eerste reeds gehesen. Wanneer drie loodsen aan boord zijn geklommen, komt de rood/witte vlag er nog bij. De wachttijd valt mee op de rede van Vitoria. Twee sleepboten nemen letterlijk en figuurlijk ons schip op sleeptouw. Een smalle vaargeul, in de rivier veel stroming. Valwinden! Varend de stad in. Je weet niet wat je overkomt met al dat drukke verkeer naast je op de oever. Het lijkt op de Maasboulevard in Rotterdam. Vitoria is op een helling gesitueerd, wat het effect van een vaartocht door de stad versterkt. Bij de kade gekomen wordt ons schip door de ene sleepboot bij de kop, door de ander bij de staart genomen, om door het schip te duwen een draai van 180 graden te bewerkstelligen, zodat wij voor de afvaart meteen goed zijn gepositioneerd. Hier wel bruin slib, wat omhoog komt. Echter alleen tijdens de 180 graden manoeuvre! In de vaargeul houden de sleepboten ons schip goed in bedwang! Wij hebben keurig in het midden gelaveerd! Om 13.oo uur meren wij af aan de kade. Dinertijd is van 12.00 tot 13.00 uur! Snel aan tafel! Geluk: Jimmy heeft alles laten staan! Een ieder stopt zijn bord met wat lekkers in de magnetron. Voor elk een aantrekkelijk warme hap! Ondertussen is men in het ruim begonnen met dure auto’s te lossen. Heel gedisciplineerd worden de auto’s de kade opgereden, in rijen geparkeerd achter klaarstaande autotrailers- waarvan de oprijplaten zelfs al zijn uitgelegd-, waarna wordt aangevangen met de volgende klus. De chauffeurs stappen uit, verzamelen zich bij het gereedstaande volkswagenbusje, stappen in. Het busje rijdt de kade af, de laadklep op, het ruim in, waar de auto’s staan te wachten op transport. De chauffeurs rollen het busje uit en begeven zich elk naar een eigen auto en rijden de boot af om de auto in de rij voor de trailer te parkeren. Stappen uit, stappen in het gereedstaande busje, wat hen vanuit het ruim is gevolgd. Een continuous story…. Een andere ploeg rijdt de gereedstaande auto’s de trailer op, stappen uit, lopen terug voor een volgende klus, terwijl anderen de auto’s goed vastzetten voor het vervoer. Geen idee hoeveel auto’s uiteindelijk worden uitgeladen. Het zijn er heel veel! Om 19.30 uur zijn echter alle auto’s door autotrailers naar een andere bestemming getransporteerd. De kade is totaal leeg! Een vlekkeloos verlopende actie. Een geweldig spektakel om te aanschouwen! In de middag rijdt een wagen voor met opschrift . Een grote witte tas, bijna zo groot als een krat, laat een van de bemanningsleden zakken vanaf het 12e dek met de takelinstallatie. Beneden worden ondertussen de kratten uit de bestelauto op de kade gezet. Om van te watertanden. De groenteboer is voorgereden! Een prachtig assortiment: verse sla, tomaten, komkommers, lente-uitjes, nieuwe aardappelen, wortelen, broccoli, appels, bananen, sinaasappelen, grapefruits en mango’s… Teveel om op te noemen. Meerdere keren gaat de witte zak omhoog en omlaag. Kan je nagaan, wat er doorheen gaat op zo’n schuit! Ondertussen heeft men op het voordek de kleine containers geruimd en gelost. Tussendoor hebben wij eerst Quenten gefeliciteerd, want we hebben signaal!! Kennelijk is in Zuid Amerika meer geïnvesteerd in moderne technieken: wij hebben op onze mobieltjes weer INTERNET! Voor het eerst sinds de Canarische eilanden, waar wij onze Europa bundel nog konden gebruiken. Iedereen is opgetogen! De bemanning en passagiers! Onze in West Afrika aangekochte Wereldbundel van 100 MB van KPN geldt volgens Jan ook hier! Hopelijk komen wij achteraf niet bedrogen uit. Voor het eerst zitten we sinds het varen over de woelige baren achter de computer om onze memoires aan jullie te kunnen verzenden voor zover wij het redden. Vandaag iets extra’s voor ons meldt Jimmy bij de thee: een grote lange bak VANIILEIJS in de vriezer. Een verrukkelijk toetje na het diner. Het blijkt echter, dat er aan boord muizen zijn, die reeds gesnoept hebben uit de bak….Om 20.00 uur wordt de boot gereedgemaakt voor vertrek. Drie loodsen arriveren en twee sleepboten melden zich aan. De een neemt het voorschip voor zijn rekening en de ander het achterschip. De 2 enorme stootblokken, drijvend als een ponton in het water om kade en schip te beschermen, worden zodra de boot los is van de kade, uit het water gehesen! Een merkwaardig gezicht! Om 21.00 uur vertrek uit een verlichte en rumoerige stad, bruisend van leven. Vlagen van Latijns-Amerikaanse muziek worden op de wind meegedragen als we de stad uitvaren. Genieten na de stilte van de wijde baren. Zeker voor degenen, die de bootreis zo lang vinden duren. De sleepboten hebben vanavond duidelijk een functie! Het schip vangt veel zijwind, zou zonder sleepboten onvoldoende zijn positie kunnen corrigeren en buiten de vaargeul belanden. Bijsturen door de sleepboten heeft het gewenste effect! Instructies van een van de loodsen in de stuurhut, die de positie in de vaargeul onder controle houdt, worden doorgespeeld naar de collega aan stuurboord of aan bakboord naast de kapitein en de commander officer. Het lijkt net de tamtam! De wind neemt het geluid mee. Vandaar zoveel man, die elkaar op korte afstand aanroepen om de boodschap door te geven!!! Grappig om dit te horen en te zien. Nu begrijp je waarom er 3 loodsen nodig zijn!!! Tijdens moeilijke manoeuvres is er extra bediening van de motoren aan stuurboord en bakboord boven op de brug, waar nauwlettend de verschillende zijden van het schip in de gaten kunnen worden gehouden. Voor een juiste positiebepaling! Een grote afstand op de brug om te overlappen. Vandaar de behoefte aan meer mankracht. De vaargeul wordt breder. Het gevaar van vastlopen is geweken. De sleepboten gooien de trossen los en keren terug. De loodsen worden opgepikt door de loodsboot. De Grande Africa kiest het wijde sop!