Na de storm

Zaterdagochtend 19 november vertoeft het schip nog een eind voor de grens tussen Brazilië en Uruguay. De zee is aanzienlijk rustiger dan gister en eergister, maar nog niet kalm. Tegen tienen gaat Jan op aandringen van Carla, gewapend met het fototoestel, op onderzoek uit. Er wordt geboord, gehamerd, geklopt. Gewoon hard gewerkt. De schade van de storm wordt opgenomen. Er is het nodige vernield door de geweldige storm van eergister, gister en vannacht. Een stootblok van de reddingsboot, een kastje van het bovendek, een stuk van de veranda op het zonnedek bij het zwembad en het grote naambord boven onze hut, blijken goed door de storm te grazen zijn genomen. De grootste schade is op het bovendek, waar de wind vrij spel heeft. De bemanning is druk in de weer. Eergisteravond juist opgemerkt, dat het boven ons hoofd niet goed gaat! Het naamboord “Grande Africa” boven onze hutten is in stukken gebroken, deels versplinterd. Er ontbreekt ergens rond het midden ongeveer anderhalve meter! Via de door Jan genomen foto’s, krijgt Carla een beeld, van wat zich afspeelt op het buitendek. Carla stimuleert Jan lekker te gaan lopen op het bovendek, want het kijken bij de mannen, ervaart hij als heerlijk. Een frisse neus! Hij knapt ervan op. Een mens kan zich in penibele situaties gedragen als een gekooid dier…. Lopen ontspant! Zeker als Sylvie eveneens op het bovendek marcheert. Alleen is maar alleen. Hoe meer zielen, hoe meer vreugd.
Een kopje koffie in de mess zorgt voor gezonde beweging voor Carla. Zo komt een ieder aan zijn trekken. Kennelijk pauze, even relaxen voor de bemanningsleden, die wij in de gang ontmoeten. Vriendelijk informeren zij, hoe het met *madam* gaat (op zijn Engels en niet in het Frans). Respectvol geven zij Carla de ruimte om te passeren. Een andere generatie, een andere cultuur! Filipijnen zijn vrolijke, vriendelijke, goedlachse mensen. Het is net een grote familie! Wij begrijpen, dat onze kapitein graag met Filipijnen samenwerkt en geniet van de ongedwongen sfeer. Sinds het slippertje op het dek, eten we bij de drie Fransen aan tafel, omdat het been in de brace tijdens het verblijf in de messroom de ruimte moet hebben om op een andere stoel te rusten. Met zeven mensen aan tafel geen gelegenheid om dit te creëren! Nu hebben we tijdens het eten twee ronde tafels van vijf. Voor de algehele verbroedering een goede solutie! Hoe langer wij met elkaar optrekken, des te gezelliger het wordt. Na de lunch wisselt Jan gegevens uit met Petra & Robert. Zij hebben via Seabridge een adres van een particulier, niet zover van Montevideo, met een groot stuk land met camperfaciliteiten. Altijd handig de coördinaten te weten, want de Zwitsers met stallingopties wonen best ver buiten de stad. Wij passeren de grens van Brazilië naar Uruguay. Het lijkt , dat de oceaan langzamerhand rustiger wordt. Jan bedenkt heel attent rond half drie lokale tijd, dat de kinderen vast ongerust zijn… Nu het schip minder schommelt kan hij naar het bovendek om uit te vinden of de satelliettelefoon werkt. Glashelder! Gewoon terwijl je op de oceaan vaart... Blij zijn de kinderen, dat ze Jan horen. Zij hebben geprobeerd met mobiel en satelliet ons te pakken te krijgen. Echter geen bereik... Te ver uit de kust! Geen signaal! Binnen werkt de satelliettelefoon niet: satelliet en telefoon moeten elkaar zien. Tijdens een storm kan je absoluut het dek niet op. Alles houdt in zulke omstandigheden op. Contact is op zulke momenten niet mogelijk. Wij varen rond de 27 km per uur en het verblijf op het water wordt weer aangenamer door een rustiger vaarwater. Terugkerend van het avondeten naar onze hut, zien we gelamineerde job beschrijvingen aangebracht op de deuren van de officieren. De crew heeft vanmiddag controle gehad van hun hut door de medical officer vanwege het aanleggen in Zarate. Argentinië stelt strenge eisen aan grensoverschrijdend verkeer. Hoogstwaarschijnlijk heeft het hiermee te maken. Tussen de knijpers zitten bij sommige hutten papieren. Opmerkingen naar aanleiding van de controle van vanmiddag met de opdracht zaken in orde te brengen, voor een tweede controle volgt?? Voor het eten spelen zes bemanningsleden een potje basketbal – drie tegen drie vanwege het kleine veld-. Recreatie na de hele dag in de warmte van het lager gelegen werkterrein binnen in het schip te hebben vertoefd. De dekken zijn weer droog en veilig, maar Carla waagt zich niet met de brace op het dek. Liever op safe! Allereerst twee hoge drempels in de vorm van waterkeringen te nemen, op weg naar buiten, waarmee zij door haar korte benen normaliter al moeite heeft; nu een echte barrière met een brace van lies tot en met de voet! Bovendien is het dek op de 12e erg glad! Ook al is het droog… Een mens ontwikkelt vrij snel behendigheden om met een handicap om te gaan. Zo pakt Jan een lus van Carla’s jeans beet bij het opstapje naar de badkamer, wat neerkomt op een overbrugging van ongeveer 30 cm. Deze tillift is efficiënt en belet het verliezen van haar evenwicht. Wat wil een mens nog meer?! Douchen is uit de boze, want wij hebben een bad. Poedelen met een washandje van Sylvie werkt prima, als je met een brace aan kan staan voor de wastafel en een partner ter beschikking hebt, die de uitstekende voeten buiten het bed in liggende positie, aan het eind van de wasbeurt voor zijn rekening neemt. Blijft er alleen een been in een brace over… Zonder heffen is dat voorlopig geen optie! Dat komt vanzelf goed op een gegeven moment… De ochtend van de slippartij haren gewassen onder de douche: geluk bij een ongeluk! Een van de eerste gedachten, zittend met een natte kont op het dek, na gevloerd te zijn… Wat een idiote gedachten kan een mens hebben! Waar maakt een mens zich druk over op zijn tijd…. Martine heeft alsnog contact met een bevriende sportarts gehad naar aanleiding van de aard van het ongeval. Hij geeft aan, dat rust een belangrijk item is. Zeker de eerst vier dagen! Er zijn al 2 dagen voorbij! De dikke knie is door de van Marie Francoise geleende elastische zwachtel al aardig geslonken. Een goed teken volgens Jan, Martine en de sportarts. Dat geeft de burger moed! We blijven hopen, dat het allemaal uiteindelijk weer goedkomt. Het kost gelukkig Carla niet heel veel moeite om zich aan te passen aan de omstandigheden, want zij weet haar tijd te vullen. Jammer genoeg is het tafeltennissen niet mogelijk, want het schip heeft geen rolstoel ter beschikking. Grapje! De gym is veel te klein om een rolstoel te gebruiken! Dus Sietske: jij gaat winnen, want opa heeft niemand als tegenspeler! En in je eentje bakt een mens er niets van! Elk nadeel heeft zijn voordeel: ons dagboek loopt niet meer achter! Wij zijn helemaal bij! In klad wel te verstaan! Computer en internet zijn niet altijd zo welwillend als papier! Ondertussen zien wij de kust van Uruguay aan ons voorbijgaan, net varend buiten de territoriale wateren van Uruguay. Een streng van minimale lichtjes in rechte lijn ter hoogte van Montevideo volgens Jan, die de GPS zojuist heeft geraadpleegd De duisternis buiten nodigt ons uit het bed op te zoeken. Ons horizontaal te verpozen, parallel aan de kustlijn. Plots signaal: berichten van meelevende kinderen stromen binnen. Bij ons is het 21 uur, maar in Holland 1 uur midden in de nacht. Floep: het signaal is evenals de lichtjes verdwenen! De vreugde is van korte duur! Zaterdagavond rond het inslapen zijn wij plots weer alert: liggen wij stil? Duisternis rondom geeft geen juist beeld. Lichtjes van een enkel schip binnen het gezichtsveld zijn niet zo overtuigend als lichtjes van talloze schepen op vrij korte afstand. Op verzoek van Carla checkt Jan onze positie op de GPS. Inderdaad: om 22.30 uur zijn wij voor Punta del Este voor anker gegaan!