Nagenieten van een ernorme kick

Nagenieten van een enorme kick

Een rustige nacht: zonder wind, zonder storm! Koud: 2 graden en rond vijven zelfs 0 graden Celsius! Een prachtige zonsopgang doet alle kou vergeten... ‘n Wonderlijk effect als een mens geniet. Jan repareert het rechter remlicht en controleert of de dop nog stevig op de watertank zit, ondanks het gehobbel op het afgelegde traject. Erna op weg naar de Argentijnse grenscontrole. Onze douanier vertelt vol trots een Siciliaanse grootvader te hebben en een Hollandse grootmoeder. Zelf heeft hij helder blauwe ogen. Ongewoon voor hier, waar donkere kijkers ons omringen. Op de grenspost is het druk uit tegengestelde richting. Een bus met buitenlandse studenten afkomstig uit verschillende landen. Een uitwisseling? Als alle formaliteiten zijn vervuld, moet Jan de camper voorrijden. De vrouwelijke beambte klimt erin en inspecteert. Gelukkig een wassen neus.. Wij kregen al de riedelfiedel… Weer iets nieuws? Kopieert Argentinië Chili? Nee, wij hoeven gelukkig niet van alles open te maken en uit te laden, want dan zijn wij nog wel een tijdje zoet met onze afgeladen kar! Carla heeft ondertussen gebruik gemaakt van een werkelijk schoon openbaar toilet voor een grenspost! Vermakelijk: er is zelfs een zeeppompje voorhanden – voorzien van zeep -, echter stevig verankerd! Vastgeketend met zeker zeven lagen dubbelbreed plastic tape aan de kraan! Wellicht nog meer… Helaas kennelijk noodzakelijk… Het tankstation in het grensdorp Las Flores wacht op nieuwe voorraad brandstof: vanmiddag rond 15 uur zal de tankwagen arriveren. Wij wagen de gok, in de hoop verderop wel diesel te kunnen tanken. Op de kruising kunnen wij kiezen: naar El Jaillal, El Llano, Pismanta in noordelijke richting of de witte weg naar het zuiden de RP 412. Een hoge mast aan de rand van het dorp levert prima internet! Een reeks berichtjes stromen binnen. Via WhatsApp horen wij onze dochter luid en duidelijk aan de voet van de Andes als wij met elkaar iets moeten regelen. Wij zijn werkelijk in the middle of nowhere. Ongelooflijk, dat op een plek als deze een gesprek mogelijk is! Wij kiezen voor de witte weg in zuidelijke richting als wij ons boterhammetje achter de kiezen hebben. Een laatste blik werpen wij op de Cerro Las Tórolas (6332m) en de Cerro Los Olivares (6250m), welke ons tijdens het nemen van de pas Agua Negra hebben omringd, waardoor een passage zo’n imposante indruk bij een mens achterlaat! Na Iglesia wordt de weg plotsklaps ronduit slecht! Klaarblijkelijk is het de bedoeling, dat men doorsteekt naar de RP149 richting San Juan. Een vriend van ons heeft aangegeven, dat de weggetjes onderaan de Andes schitterende vergezichten opleveren. Wij continueren, treffen in Tocota een politiecontrole. Een slagboom verspert de doorgang! Echter geen mens te zien. Er komt ook niemand opdagen als wij decent wachten. Tenslotte toetert Jan. Zonder haast te maken komt een man onze richting uit. Slechts door 1 man bemand? Hij vraagt om allerlei gegevens en neemt alles mee om te verwerken, waardoor wij op het gemakje alles kunnen bekijken. Onder de bomen staan 3 paarden in de schaduw. Er nadert een politiepick-up met 3 man en een achterbak vol sprokkelhout. Die mannen hebben het vast niet breed. De hele lading wordt door 2 van de mannen afgeladen, terwijl de derde zich met een bijl ontfermt over de stammen. Is hier de bijl van Fritz beland, die op de Paso Pircas Negras is ingenomen??! In feite is het hemelsbreed niet ver van elkaar verwijderd! In elk geval: deze bijl wordt intensief gebruikt! Dat kan je niet van Fritz zijn bijl beweren… Flauw, maar je hersenen maken soms rare bokkensprongen. In elk geval zal het hier onderaan het hoge massief koud zijn en hebben de mannen opnieuw voorraad voor de open haard. Wanneer de formaliteiten zijn afgewikkeld en wij alle bullen in ontvangst hebben genomen, wordt de slagboom geopend en mogen wij door. Het smalle landweggetje uit om in een bocht naar links een groot wit Christusfiguur op een heuvel voor ons te zien opdoemen. Een prachtig gezicht! Wij rijden door de pampa onderaan de Cordillera de Doña Rosa met aan de overzijde de Sierra del Tigre. Prachtig! Wij komen niemand tegen…Het lijkt of wij nog steeds in niemandsland zijn. Tot een weggetje van links een betonwagen laat zien… Wat doet hij hier? Kilometers verder staat een groot bord aan de rechterzijde, waarop wordt gemeld, dat een nieuw project is gepland om elektriciteit op te wekken met zonnepanelen aan de voet van het genoemde massief. Inderdaad hebben wij een eindeloos lange smal pad gezien richting Cordillera. Daar gaat het waarschijnlijk gebeuren… Wanneer de zon gaat zakken zoeken wij een overnachtingsplek. Vijf auto’s in colonne ( 4 pick-up 1 normaal) passeren ons. Op weg naar huis? Een koude wind steekt op! Zelfs zoveel wind, dat het hefdak naar beneden moet. Het is koud: 9 graden Celsius! Om 21 uur liggen wij in bed onder ons eigen dekbed met onze eigen slaapzak erboven op! Al 3 nachten! Lekker warm! Muisstil! Heerlijk geslapen! In de ochtend passeren slechts 3 wagens en dat is alles… Wanneer wij Villa Nueva bereiken, blijkt het om een gehucht te gaan, wat in een lus van het dal ligt. Alle bomen zijn bruin en verdord. Het is hier bloedheet! Het lijkt wel verlaten. Een oudere man met een staartje, die er slecht uitziet. Aan het eind van de vervallen bebouwing een wat jongere man, die er evenmin florissant uitziet. Slechte voeding, armoede, inteelt of een andere oorzaak? Het bezorgt een troosteloos gevoel om dit te aanschouwen en roept vraagtekens bij jezelf op over eerlijke en rechtmatige verdeling van alles wat hier op aarde beschikbaar is. De slechte weg verdwijnt even plotseling als die gekomen is. Wij rijden plots op een asfaltweg, wanneer van links de RP 149 in Calingasta op onze weg uitkomt. Een voorbijganger verwijst ons naar een heuse bakkerij, waar het heerlijk ruikt naar vers brood en koekjes! Een oudere vrouw weet Jan te bedotten en zadelt hem op met ontzettend uitgedroogd oud brood. De heerlijke koekjes maken veel goed, maar niet alles, want het brood is echt niet te kauwen! Hoe goed het brood er ook uitziet! Gelukkig kunnen wij hier tanken en genieten op de mirador, vanwaar wij een prachtig uitzicht hebben op de Cordillera de la Totora! Via deels de Valle de Calingasta met links van ons de Sierra de Tontal hebben wij ogen tekort om de mooie natuur om ons heen te kunnen bekijken. Geen woord teveel gezegd over dit prachtige traject! Wanneer wij in Barreal arriveren denkt Jan boodschappen in te kunnen slaan. Helaas pindakaas! Alles is gesloten om 15 uur! Dat heeft met de bloedhitte te maken! Hoogstwaarschijnlijk kunnen wij het redden met wat wij op voorraad hebben. Het is echt een vakantiestadje of vakantiedorp! Schaduwrijk door de vele verschillende soorten bomen langs de kronkelige weg met zicht op de Corderilla de Ansilta met 7 hoge pieken tussen de 5130 en 5885m hoogte! Ontiegelijk veel cabana’s en vakantiecompounds! Een geliefd oord zo te zien! Het is donderdag en nog geen weekend, maar er is veel volk op straat ondanks de siësta. Er is hier van alles te doen! Wij rijden door naar Parque Nacional El Leoncito, waar eveneens Observatorium El Leoncito met 2 locaties is gevestigd in samenwerking met de Universiteit van San Juan. Rijdend op de oprijlaan zien wij een bordje, dat er om 16 uur een rondleiding is in het Observatorium Astronomie Félix Aguilar op 2 km afstand. Wij rijden naar boven voor informatie en treffen de bijzonder vriendelijke professor Carlos U. Cesco, die al 39 jaar 1 week per maand hier vertoeft en de rest van de maand in San Juan studenten astronomie onderwijst. Boven staat een Nederlandse telescoop van Rademakers / Rotterdam. Dirk Brouwer, destijds Rector Magnificus van Yale University (vrienden?), heeft in 1964 dit Observatorium opgestart als project van Yale